AiiSha_[HeriSY] View my profile

ไม่มีอะไรจะเขียนค่ะ แต่อยู่ดีๆก็อยากเขียนมาก...... /นอนตาย
 
ช่วงนี้กลับมาเล่น EHW แล้ว เรื้อนสนุกเลอ
เหมือนแอชตอนนี้เกรียนขึ้น นอกจากจะกรีดกรายไปวัน ยังอัพสกิลจิกตาขึ้นด้วย/ซรับ
 
ช่วงกลับบ้านคริสมาสต์ ไม่ได้โรลเลย
เลยคิดๆไว้ว่าแอชลินเองก็ต้องมีเหตุการณ์วุ่นๆที่บ้านแมคครีซเอง
-----------------------------
 
คริสมาสต์ หยุดยาว ปีใหม่
ฉันแทบมองหาความสุขในเทศกาลไม่เจอเลย แม้ว่าตอนช่วงปีหนึ่งฉันอยากจะกลับบ้านไวๆมากกว่าอยู่ฮอกวอตส์ แต่ตอนนี้ การกลับบ้านมันเหมือนกับไปสงคราม
 
อีกไม่กี่นาทีก็จะถึงชานชลา 9 เศษ3/4 ฉันภาวนาอย่างยิ่งว่าพ่อกับแม่จะไม่ทำอะไรเฉิ่มๆเหมือนปีก่อนที่โปรยสายรุ้ง ยินดีต้อนรับกลับบ้าน จนคนทั้งชานชลาหันมามอง
 
นอกจะจากไม่ดีเอาซะเลย ยังเหมือนตัวตลกอีกด้วย
 
เจคอปหลับคอพับอยู่ข้างๆกระเป๋าใส่หนังสือ
 
จนได้ยินเสียงนายสถานีตะโกนลั่น
 
"ชานชลาที่9 3/4!!" น้องชายของฉันปรือตาขึ้นมาพร้อมบิดขี้เกียจช้าๆ แล้วปรือตามองฉัน
 
"คิดว่าพ่อกับแม่จะมาไหม"
 
"ไม่รู้สิ แต่พี่ไม่อยากให้มาเท่าไหร่"
 
"ผมด้วย"
 
เรากระตุกยิ้มบางๆพร้อมกันที่มุมปาก
ก่อนจะลากกระเป๋าใบโตลงจากรถไฟ
 
พบว่าชายร่างสูงตัวใหญ่ยืนถือป้าย "แมคครีซ" ขึ้นไปยืนบนที่นั่งชานชลา
 
"ให้พ่อมารับดีกว่า" เจคอบที่เดินตามลงมามองผู้ชายถือป้ายคนนั้นตาค้าง
 
"เห็นด้วย" ฉันพลันคิดถึงโอเวอร์โค้ทสีแดงแปร๊นของแม่ขึ้นมาทันที
พระเจ้า! พ่อส่ง เชสมารับพวกเรา!!
 
ใช่ พี่ชายต่างสายเลือด หยิ่ง จองหอง ใช้เวทย์มนตร์ห่วยแตก ผมสีเข้มกว่าฉันและเจคอบ หน้าตาไม่เอางานใส่ชุดเก่าๆ ยืนหน้าหงิกถือป้ายหาพวกฉันอยู่
 
อยากจะกรี๊ดมันซะตรงนี้
 
เชสเดินแปะป้ายนั่นเข้ามา
 
"กระเป๋ามา" หมอนั่นกระชากกระเป๋าสองใบไปจากฉันและเจคอบแล้วเดินดุ่ยๆไปที่รถจาร์กัวร์แบบที่พวกมักเกิ้ลเรียกกัน
 
ฉันทำท่าจะอ้าปากกรี๊ก แต่ได้แต่กลืนคำด่าทั้งหมดลงคอไป ส่วนเจคอบ ชักสีหน้ากระตุกมุมปากลง เชิดคางแล้วหรี่ตาแบบจะกลายร่างแล้วกระโดดกัดหัวพี่ชายไม่แท้ที่เดินออกไป ก่อนจะชูนิ้วกลางให้เชสอย่างดุร้าย
 
ฉันยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ให้น้องชาย ซึ่งหันมากระตุกมุมปากให้ฉันเช่นกัน
 
 
วันหยุดที่พวกฉันเกลียดถึงแล้ว
 
พวกเราถึงบ้านอย่างครบสามสิบสองดี ไม่นับที่เชสขับรถด้วยวามเร็วพอๆกับไม้กวาดไฟรโบต์แถมเปลียนเลนส์ไปมาทำให้รถทั้งถนนบีบแตรกันระนาวบางครั้งจบลงที่พุ่งชนคันข้างๆ และรถตำรวจของพวกมักเกิ้ลไล่หลังเรนาอีกเป็นพรวนก่อนจะแตกกระจายหลงทิศอย่างไม่มีคำอธิบายให้กับพวกมักเกิ้ล
 
ใช่แต่ฉันก็ปลอดภัยดี ยกเว้นเจคอบที่รีบลงรถแล้วสำรอกของในกระเพาะออกมาหมด
 
"นายสอบผ่านใบขับขี่ได้ไง!" เจคหันไปสบถใส่เชสด้วยสีหน้าพะอืดพะอม
"ฉันไม่มีใบขับขี่" เชสตอบกลับเสียงห้วนก่อนจะยกกระเป๋าใบใหญ่สองใบเข้าบ้าน ขอเปลี่ยน คฤหาสน์แมคครีซ
 
ฉันขมวดคิ้วแล้วอ้าปากพะงาบพ่นคำด่าอย่างไร้เสียงตามหลัง
 
"แอชลีนน----" แม่วิ่งออกมากอดฉันแล้วหอมแก้มเจคอบสองข้างฟอดใหญ่ "โอ้ เจคอบ ผมลูกยาวขึ้นนะ"
แม่ว่าแล้วจับปอยผมที่เจคอบมัดรวบไว้เป็นจุกเล็กๆก่อนจะเดินสะบัดก้นเข้าบ้านไป
 
"เบยาร์ด แอชลินกับเจคอบกลับมาแล้วนะ" แม่ตะโกนเรียกพ่อ ก่อนที่ พ่อของพวกเราจะโผล่หน้าออกมาจากในครัวพร้อมกับผ้ากันเปื้อนสีชมพูลายจุด
 
"โอ้ สปาเก็ตตี้ยังไม่เสร็จเลย" พ่อปัดปอยผมที่ร่วงลงมาบังหน้าไปด้านหลังแล้วย่นคิ้ว
แม่ของฉัน คริสติน ยิ้มบางๆให้พ่อแล้วหันมาดันฉันกับเจคอบไปห้อง
 
"พรุ่งนี้พวกคุณยายเบอาทรา คุณลุงเพเรียสจะมา รู้แล้วใช่มั้ย"
ฉันกับน้องชายหันไปมองหน้าแม่ ฉันมั่นใจว่าเจคอบกับฉันแสดงสีหน้าหวังให้แม่บอกว่ามันเป็นเรื่องโกหกเต็มที
 
"อะไรนะครับ"
"อะไรนะคะ"
 
"ดังนั้นแม่เลยซื้อชุดไว้ให้แล้ว เผื่อป้องกันลูกสองคนโดนคุณยายดุเรื่องชุดที่  วัยรุ่นเกินไป"
แม่ยิ้มบาง แต่ฉันกับเจคยิ้มตามไม่ออก
 
ไม่ใช่เรื่องชุด
ใครๆก็รู้ว่ายายเบอาทราจู้จี้ขี้บ่น หงุดหงิดยิ่งกว่าอึวัว
 
"แล้วแม่ไม่บอกพวกหนู?"
"แม่กำลังบอกนี่ไงจ๊ะ"
"แม่ครับ งั้นผมกับแอชจะอยู่บนห้อ---"
"ไม่ได้จ่ะ แม่ไม่ยอมให้ลูกสองคนสิงอยู่แต่ในห้องแล้วเสกคาถาวุ่นวายป่วนญาติๆ"
 
แม่พาพวกเราเข้าห้อง
 
มีกระจกบานใหญ่พร้อมเครื่องสำอางประทินโฉมวางไว้เต็มตู้เสื้อผ้าสองตู้ขนาบข้าง และเตียงของฉันกับเจคอบอยู่ตั้งอยู่ตรงกันข้ามกัน มันยังเหมือนเดิม  รวมถึงฝุ่นด้วย...
 
"ทำไมเชสไม่ดูแลคะ"
"พี่เค้ายุ่งกับการหางานอยู่จ่ะ"
"หนูเห็นหมอนั่นนั่งกินขนมอยู่ข้างล่าง"
 
แม่ขมวดคิ้วใส่ฉันเล็กน้อยก่อนเดินออกไป
 
ฉันกับน้องมองชุดที่วางอยู่บนเตียงที่อยู่คนละฟากฝั่งของห้อง
 
ชุกกระโปรงสีขาวกับลูกชายเชยเฉิ่ม คอเสื้อสูงจนแทบจะคลุมปลายคางฉันเข้าไปด้วย ทับทิมสีเขียวปักอยู่กลางหน้าอก พร้อมกับจีบกระโปรงเล็กๆที่ยาวคลุมขาจนถึงข้อเท้า ชายกระโปรงมีลูกไม้กับลูกปัดเม็ดเบ้อเร่อห้อยเหมือนต้นคริสมาสต์ที่แห้งๆ แขนเสื้อลีบแนบแขนท่อนบนก่อนจะบานออกตรงปลายและลูกไม้ประดับ ด้านในบุผ้าชีฟองฟูๆเหมือนชุดเจ้าสาว แต่ทำให้ดูเหมือนถุงพลาสติกมาอุดไว้ปลายแขนมากกว่า
 
เหมือนเด็กประถมที่อดยากไม่มีผิด
 
เจคอบเองโยนเสื้อเชิ๊ตขาวลงพื้นอย่างไม่แยแสก่อนกระโดดขึ้นไปฟุบบนเตียง
ฉันเดาว่ามันแย่พอกับชุดกระโปรงของฉัน หรือไม่ก็แย่กว่า
 
"ถ้าเราบอกไปว่า เราไม่กลับจากฮอกวอตส์ได้มั้ย"
"ยายแก่เบอาทราจะได้ส่งจดหมายไปฮอกวอตส์แล้วโวยใส่ว่าทำไมไม่ส่งหลานที่น่ารักทั้งสองกลับบ้านแล้วร้องเรียนไปยันเดดลี่พรอเฟ็ตไง"
 
เจคอบหัวเราะแห้งๆออกมาจากใบหน้าที่คว่ำซุกหมอนอยู่
 
เย็นนี้เรากินสปาเก๊ตตี้ที่พ่อทำ มันอร่อยกว่าที่แม่บ้านหรือแม่ทำซะอีก เชสกินอย่างรวดเร็วดและแย่งพุดดิ้งฉันไป
"เฮ้!" ฉันส่งสายตาข้ามโต๊ะอาหารที่ยาวเหยียดแต่มีคนกินแค่5คน
เชสเลิกคิ้วตอบกลับมา
 
"นั่นพุดดิ้งของฉันนะ"
"แอช มีอีกตั้งเยอะ" แม่เตือน มันทำให้ฉันหงุดหงิด
 
เชสกรอกพุดดิ้งเข้าปากก่อนจะยิ้ทเยาะใส่ฉัน
เขคอบขว้างเม็ดอัลมอนด์ในเค้กใส่หน้า ฉันยิ้มหึ
 
เชสหลบเกือบทัน หมอนั่นจ้องเราสองคน
แม่เหลือบตามอง
"พอทั้งสามคนเลย หยุ----"
 
เชสไม่ฟัง หมอนั่นแปลงร่างเป็นแมวสีดำตัวใหญ่แล้วกระโจนใส่เจค
 
แน่นอนว่าเจคอบยกโต๊ะคว่ำ แมวดำงี่เง่าชนโต๊ะดังแอ้ก แล้วร้อง ม๊าว ออกมาอย่างหงุดหงิดก่อนจะกระโดดใส่หน้าฉันหงาย
ส่วนแม่ร้องกรี๊ดลั่น
"นี่!"
 
"โอ้ย!!" ความเจ็บแปลบพุ่งขึ้นที่หัว ก่อนจะหรี่ตาใส่แมวที่ขู่ฟ่อๆ
 
"จะเอาใช่มั้ย" ฉันไม่กลัวที่จกลายร่างเมื่ออยู่บ้าน ความรู้สึกวูบเดียว ฉันกระโดดไปตามสัญชาตญาณสัตว์ป่า แยกเขี้ยวแล้วขู่ใส่แมวที่ตัวเล็กกว่าตรงหน้า เจคอบตามมา ฉันเห็นหมาโดเบอร์แมนสูงโปร่งข้างๆ และเห็นตัวเองสะท้อนในตู้เก็บจานสีเงินวาววับว่าเป็นเสือไฟใหญ่พอๆกับน้องชาย  เชสในร่างแมวดำทำท่าจะตะปบฉัน แต่ก่อนที่ฉันจะกัดเขาและสะบัดแรงๆให้ออกไปชนหน้าต่างพ่อก็ล็อกคอฉันกับเจคอบไว้อย่างรวดเร็ว
 
ฉันได้ยินเสียงตัวร้องแง่งออกมา
 
"หยุดทุกคนเลย! ไม่งั้นก็ออกไปนอนนอกบ้านทั้งหมดนี่แหละ!"
 
ฉันสะบัดเอาพ่อออก ก่อนจะค่อยๆยืดตัวคืนร่างเดิมแล้วแยกเขี้ยวใส่เชสที่คืนร่างแล้วเช่นกัน เจคอบเดินปึงปังขึ้นไปข้างบนแล้ว ฉันเดินตามน้องขึ้นไป เห็นเชสแยกเขี้ยวใส่ก่อนจะเดินเข้าห้อง ฉันเองเลยทำท่าเฉือนที่คอแล้วถลนตาใส่เขา
 
"เชส! แอชลิน!" แม่เอ็ด ฉันรีบวิ่งเข้าห้องทันที
 
เราสองคนรีบอาบน้ำเข้านอนและแกล้งหลับตอนพ่อเดินเข้ามาจูบหน้าผากเราสองคน ก่อนจะพร้อมใจกันภาวนาให้พรุ่งนี้มาถึงช้าๆ
 
แต่เหมือนแลกมาด้วยฝันร้าย ฉันฝันเห็นใบหน้ายับๆเหมือนหมวกคัดสรรแต่ทาลิปสติกแดงอายแชโดว์สีเขียวกากเพชรวิบวับ พร้มกับผมสีขาวรวบตึงเปรี๊ยะของยายอาเบทรา ยืนบ่นทุกคนเรื่องทรงผมฉัน ผมที่ควรไปตัดได้แล้วของเจคอบ เรื่องฉันเจาะหู เรื่องเบยาร์ดไม่ยอมรวบผม เรื่องแม่ฉันผมไม่ใช่สีขาวแท้ เรื่องลูกพี่ลูกน้องที่ดันแหกคอกไปอยู่เรเวนคลอกับอาจูเลียที่แต่งงานกับคนอิตาลี และอีกมากมาย จนสะดุ้งตื่นขึ้นมาตอนได้ยินเสียงเปิดประตูปัง!
 
เจคอบสะดุ้งตกเตียง
 
"เฮ้ อยากต่อจากเมื่อวานรึไง!" เชสนั่นเอง หมอนั่นปลุกพวกเราโดยการพังประตูห้องฉัน โชคดีที่ประตูห้องเราเป็นไม่โอ๊คแท้
"เบยาร์ดให้มาบอก อีกสามนาทียายอาเบทราจะถึงแล้ว"
 
"แล้วมาบอกได้ช่วยมากเลย! สามนาทีฉันยังใส่ได้ชุดตุ๊กตาขอทานนั่นไม่เสร็จด้วยซ้ำ!"
"งั้นก็รีบใส่ซะสิ"
 
เชสปิดประตูห้อง ฉันเขวี้ยงส่นสูงปราด้าที่ซื้อมาจากร้านของมักเกิ้ลใส่ประตู
 
 
และนี่คือปฐมบทวันหยุดของฉันและเจคอบ ที่ต้องทนยายแก่และไอ้แมวขี้เรื้อนไปอีกสองวันก่อนกลับฮอกวอตส์
 
 
จบบันทึก 26 dec /
Ashlin
 
 
-------------------------------------------
 
 
แต่งมาได้ แบบว่าว่างมากเลย ฮ่า อาจแต่งตอนที่แอชกับวันรวมญาตด้วย ฟฟฟฟฟ ถ้ามีแงพออยากวาดคอมมิคจัง แอร๊
 
ช่วงนี้ไมได้อัพบล็อกเลย โรลอย่างเดียว
ใครที่เพิ่งหลงเขามา ตามไปติดตามชีวิต ไปบวก ไปโรลกันได้ที่ @EHW_McC เลยนะคะ ขอบคุณที่อ่านจนจบค่ะ

edit @ 5 Jan 2014 16:44:54 by AiiSha_[HeriSY]

Comment

Comment:

Tweet

Hey there I am so thrilled I found your webpage, I really found you by accident, while I was browsing on Google for something else, Regardless I am here now and would just like to say thank you for a remarkable post and a all round exciting blog (I also love the theme/design), I dont have time to go through it all at the moment but I have book-marked it and also included your RSS feeds, so when I have time I will be back to read a lot more, Please do keep up the great job.
<a href="http://www.shoessaleme.com/" ></a>

#1 By http://www.shoessaleme.com/ (76.164.214.45|76.164.214.45) on 2014-08-13 03:03